دختر تنها

امروز دلم خیلی گرفته نمی دونم چیکار کنم با دوستم از خیابون رد میشدم با خودم می گفتم اگه خودمو بکشم تو خیابون راحت میشم از این زندگی از این تنهایی دلمو غم زده دارم دیوونه میشم خدا تو تنهام نذار نمی خوام بیشتر از این تحقیر بشم ولی امیدمو از دست نمیدم اون بالا یکی هست که صدامو میشنوه خدااااااااااااااااااااااااااااااااا دوستتتتتتتتتتتتتتتتتتت دارم

شعر یکی از اهنگ های حضرت داریوش رو براتون گذاشتم به نام

 

مهمون ناخونده که یکی از اهنگ های فوق العاده قشنگه داریوشه ...فدای داریوش

 

 

غم اومده خونه ی من انگشت بردر میزنه

                                 مهمون ناخونده ی من هر شب به من سر میزنه

 

 این غمه که در میزنه دلم براش پر میزنه

                                مهمون نا خونده ی من هر شب به من سر میزنه

 

 زنگی زندون منه بعد از خدا گواه من چشم های گریونه منه

                               ای غم بیا ای غم بیا خوش اومدی خونه ی من

 

 یه وقت نشه حوس کنی بری از دیاره من

                            ..دل کوچکش جای تو نیست خونه ی تو دله منه

 

جای تو ای غم همیشه در قلب و مفحل منه

                              ای غم بیا ای غم بیا خوش اومدی خونه ی

 

می دانم که می آید و امروز را با دیدی باز می نگرم...چرا که از کور کورانه زندگی کردن خسته ام...تا زمانی که چشمهایم بسته است همه به قصد فریبم پا پیش می گذارند و در گوشم زمزمه ای از عشق می کنند و من که هیچ نمی بینم و فقط گوش می سپارم به راحتی آلت دست این و آن می شوم... اما اکنون می خواهم گوشهایی بسته و چشمانی باز داشته باشم... با چشمانی باز به دنبال آن شاهزاده سوار بر اسب سپید می گردم...می دانم که می آید...هر چند دیر...اما روزی خواهد آمد...شاید اگر کمی دیر کرده به خاطر آن اسب سپید است...شاید برای مدتی در گوشه ای سکنی گزیده تا آن اسب بیچاره نفسی تازه کند و این بار بهتر و با سرعت هر چه تمامتر بتازد... می دانم که می آید... و آن روز که از راه رسد پای کوبان به اسقبالش خواهم رفت... و او ...با خنده ای زیبا که بر صورتش نقش بسته از آن رخش پایین می آید. دستان سرد مرا در دستان گرمش می گیرد. به چشمان سالها منتظرم چشم می دوزد و من...محو تماشای او... هر دو روی زمین زانو می زنیم...و آن هنگام است که سوگند یاد می کنیم تا ابد به هم تعلق داشته باشیم و زنجیری بافته شده از عشق حقیقی را به قلبهایمان پیوند می زنیم تا هیچ احدی و هیچ حادثه ای قادر به پاره کردنش نباشد.... می دانم که می آید......

نه می توانم خود را از تو پس بگیرم ،

نه تو را پس بدهم

تو مرا گرفته ای یا من تورا،

نمی دانم

ولی می دانم عاشق همیم

کاش چمدان عشقمان را آنقدر سنگین نمی بستیم که وسط راه آنرا به زمین

بیاندازیم وراه را بدون آن ادامه بدهیم

زندگی بدون عشق اینقدرخالیست که بعضی مواقع حتی زودتر از سکوت

 می شکند 

وتو ای کاش مرا می فهمیدی 

اماحالا که می روی قرارمیان ماهیچ ؛ ولی بگو به چه بهانه می روی

 

 

مرا اینگونه باور کن...

کمی تنها ، کمی بی کس ، کمی از یادها رفته...

خدا هم ترک ما کرده ، خدا دیگر کجا رفته...؟!

نمی دانم مرا ایا گناهی هست..؟

که شاید هم به جرم آن ، غریبی و جدایی هست..؟؟؟

مرا اینگونه باور کن....

قصه اینجوری شروع شد من و چشمات و ترانه

تو رو خواستن تا همیشه گریه و اشک شبانه

تو میدونی تا همیشه من به یاد تو میمونم

هر چی که ترانه دارم واسه ی چشات میخونم

واسه داشتن دستات لحظه هام پر از بهونه است

دیدن صورت ماهت یه خیال عاشقونه است

بی تو من هیچی ندارم پیش چشمات کم میارم

اگه تو بخوای میمیرم جون به دستات میسپارم

لحظه هامو با حضورت عاشق و ترانه خون کن

با نگاه پاک و معصوم دل سردم را نشون کن

تو مثل اب و نفس باش واسه این عاشق مجنون

رو تن این خاک تشنه تو ببار همیشه بارون

 

یک روز با خدا :

اول صبحه خورشید تازه داره از تور پشت پنجره سرک می کشه هوا از اون آبی سفید های قشنگیه که آدم می خواد توش نفس بکشه از رختخواب که می زنم بیرون هوای سرد، عاشقانه بغلم می کنه پر می شم از حجم یخ زده صبح پا به ماه از دیدن این همه زیبایی آرامشی روحم رو فرا می گیره با اینکه جسمم نیمه خوابه یادآرزوهای شیرینم می افتم  امید عجیبی تو دلم دارم ، هیچ چیزی جز آینده زیبا نمی بینم ، یاد کسایی می افتم که دوسشون دارم ، یاد موفقیتهای گذشتم ، یاد روزایه شیرینی که گذروندم یاد اونی که اون بالاس می افتم یاد ... پر می شم خودم رو ول می کنم رو تخت انگار که مردم تنها چیزی که می بینم بهشته

 

یک روز بی خدا :

اول صبحه خورشید تازه بیدار شده انگار، داره خمیازه می کشه. هوا هنوز یادش نیومده که آبیه آبیه نفس کشیدن برام سنگینه از رختخواب که می زنم بیرون، هوای سرد مثل بختک می افته به جونم. تنم منقبض می شه از برخورد با حجم یخ زده صبح پا به ماه یاد بدبختیام می افتم ، امیدی تو دلم ندارم ، هیچ چیزی جز آینده سیاهم نمی بینم ، یاد کسایی می افتم که از دستشون دادم ، یاد شکستایه گذشتم ، یاد روزایی تلخی که گذروندم ، یاد ...  تهی می شم خودم رو ول می کنم رو تخت انگار مردم اما این بار چی رو می بینم ..

 

اگه فکر ميکني که رفتنت باعث شکستنم ميشه ؛ اگه فکرميکني که بعد ازرفتنت اشک ميريزم ؛ اگه فکرميکني که بانبودنت لحظه هام خالي ميشن؛ اگه فکرميکني که هرلحظه دلم برات تنگ ميشه؛ اگه فکرميگني که بي توميميرم؛ درست فکرميکني تو که ميدوني نبودنت رو تاب نميارم پس بــــــــــــــــــــــــــــــــــمــون

 

ديشب تو فكر تو بودم كه يه قطره اشك از چشام جاري شد ... از اشك پرسيدم چرا اومدي ؟ گفت : آخه تو چشمات كسي هست كه ديگه اونجا جاي من نيست

 

دو نفر که همديگر را خيلي دوست داشتند و يک لحظه نمي توانستند از هم جدا باشند، با خواندن يک جمله معـــروف از هــم جـــدا مي شــوند تا يکديگر رو امتحان کنند و هــر کــدام در انتظار ديگــري همديگر را نمي بينند. چون هر دو به صورت اتفاقي و به جمله معروف ويليام شکسپير بر مي خورند: « عشقت را رها کن، اگر خودش برگشت، مال تو است و اگر برنگشت از قبل هم مال تو نبوده دو نفر که همديگر را خيلي دوست داشتند و يک لحظه نمي توانستند از هم جدا باشند، با خواندن يک جمله معـــروف از هم جدا مي شود.

 

چگونه مي‌توانم در مورد بقيه اظهار نظر كنم ! ؟    

من از حال و روز خود بيخبرم !    

به كسي چيزي نگين !    

بالاخره خودم هم نفهميدم عاقلم، عاشقم ، ديوانه‌ام ، درويشم يا ....   

دوستي مي‌گفت ، حقه بازي بيش نيستي !   

شايد حق با اوست ! ؟   

راه را در كوچه پس كوچه‌هاي اصطلاحات و الفاظ گم كرده‌ام !   

براي خود قيافه‌اي ساخته‌ام كه فلان عارف نامي بگردش نمي‌رسد !   

ولي به عمل بنگريم ، از گربه‌ها هم خجالت مي‌كشم ؟ !   

من بايد در خودم گم مي‌شدم اما خودم گم شدم !